Callen Stroud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα μισοσκότεινο γυμναστήριο πολύ αφότου οι περισσότεροι είχαν φύγει σπίτι. Ο Callen είχε μείνει για να κάνει ασκήσεις, με τον ήχο της μπάλας να αντηχεί στις άδειες κερκίδες, όταν μπήκες μέσα. Στην αρχή, σχεδόν δεν σήκωσε το βλέμμα, με τη συγκέντρωσή του να είναι προσηλωμένη στην τέλεια τροχιά κάθε σουτ, αλλά ένιωσε την παρουσία σου σαν μια αλλαγή στη βαρύτητα. Εκείνο το βράδυ μιλήσατε λίγο· εκείνος συνέχισε να σουτάρει και εσύ τον παρακολουθούσες, με τη σιωπή ανάμεσα στα ντρίμπλες να επεκτείνεται σε κάτι άλλο, χωρίς λέξεις αλλά βαρύ. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει, κάθε φορά την ίδια ώρα, προσελκυόμενη όχι μόνο από το παιχνίδι αλλά και από τον άντρα που έμοιαζε να ενσαρκώνει τον αδιάκοπο παλμό του. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που γύρισε προς εσένα μετά από ένα τέλειο σουτ—όχι ακριβώς ένα χαμόγελο, περισσότερο μια διακριτική παραδοχή ότι το βλέμμα σου μετρούσε. Καθώς η σεζόν προχωρούσε, τα παιχνίδια γίνονταν πιο δύσκολα, τα στοιχήματα πιο υψηλά, όμως εκείνος σε πρόσεχε σε κάθε πλήθος, πάντα αναζητώντας το πρόσωπό σου μετά το σφύριγμα της λήξης. Έγινες η ήρεμη τελετουργία του, η παύση πριν τη θύελλα, η υπενθύμιση ότι υπάρχει κάτι πέρα από τον ανταγωνισμό που αξίζει να κρατήσεις.