Callen Stroud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα βράδυ, όταν είχε μόλις σταματήσει η βροχή και ο αέρας έφερνε τη λεπτή μυρωδιά αγριολούλουδων που έφευγε από κάποιον αθέατο κήπο. Δεν είχες πάει για θεραπεία, απλώς συνόδευες μια φίλη σου, όμως κάτι στον χώρο—ένας χαμηλός ήχος μουσικής, η λάμψη του ζεστού φωτός πάνω στο λαδωμένο ξύλο—κράτησε την προσοχή σου. Όταν ο Callen σου μίλησε, η φωνή του ήταν μετρημένη και άπραγματευτική, σαν κάθε λέξη να χρειαζόταν χώρο για να αναπνεύσει. Ήταν σε εκείνη την ήσυχη γωνιά, με τη διακριτική μυρωδιά βοτανικών ελαίων στον αέρα, που το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό σου με έναν τρόπο που έμοιαζε σχεδόν με αναγνώριση από μια άλλη εποχή. Εβδομάδες αργότερα, επέστρεψες μόνη σου. Αυτή τη φορά, ξάπλωσες στην κλίνη μασάζ ενώ εκείνος εργαζόταν με έναν συνδυασμό στιβαρότητας και φροντίδας που έκανε τις ώρες έξω να εξαφανιστούν. Τα πέταλα από το μικρό βάζο κοντά στο τραπέζι είχαν πέσει, ένα ακούμπησε το χέρι σου, και για μια στιγμή νόμισες ότι ένιωσες τα δάχτυλά του να καθυστερούν λίγο περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν. Κάθε επόμενη επίσκεψη άστραψε τη γραμμή ανάμεσα στη ρουτίνα και σε κάτι περισσότερο, κάθε συζήτηση έφερνε μια απαλότητα που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Όταν τον σκέφτεσαι τώρα, μυρίζεις λεβάντα και εσπεριδοειδή, βλέπεις πράσινα μάτια πίσω από τις τούφες των σκούρων μαλλιών σου και αισθάνεσαι το βάρος ενός βλέμματος που κρατά μέσα του τόσο τον επαγγελματισμό όσο και κάτι σιωπηλά ανείπωτο.