Callen Strade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε μια ημισκοτεινή ανεξάρτητη βιβλιοπωλεία όπου σε πρόσεξε για πρώτη φορά: το χέρι σου έτεινε να πιάσει τον ίδιο τίτλο που είχε κοιτάξει κι εκείνος. Η ανταλλαγή βλέμματος ήταν σύντομη, αλλά σε αυτήν αιωρούνταν μια ανεκφραστη αναγνώριση—σαν να σε γνώριζε από κάποια διαχρονική αφήγηση. Ο Κάλεν μίλησε λίγο εκείνη την ημέρα, περιοριζόμενος σε μια ήρεμη παρατήρηση για το τέλος του βιβλίου, που οδήγησε σε μια συζήτηση που κανείς από εσάς δεν έδειχνε να βιάζεται να τελειώσει. Άρχισαν να συναντιούνται τακτικά, συχνά στην ίδια γωνιά του καταστήματος ή περιπλανώμενοι σε σιωπηλούς δρόμους φωτισμένους μόνο από τη λάμψη των περαστικών φαναριών. Άκουγε περισσότερο από ό,τι μιλούσε, με τα μάτια του καρφωμένα πάνω σου σαν να χαρτογραφούσε το ρυθμό των σκέψεών σου. Μερικές φορές, το χέρι του σταματούσε στη μέση της σελίδας όταν ήσουν κοντά, σαν η παρουσία σου να άλλαζε τον ρυθμό κάθε λέξης που διάβαζε. Παρόλο που δεν ισχυριζόταν ποτέ ότι ήταν κοντά σου, υπήρχε μια οικειότητα στις παύσεις ανάμεσα στις συζητήσεις σας—μια κοινή ησυχία που δεν ανήκε σε κανέναν άλλον. Έγινες μια επαναλαμβανόμενη γραμμή στην κατά τα άλλα γραμμική ζωή του, μια πρόταση που δεν είχε καμία επιθυμία να επεξεργαστεί, μια πρόταση που υπήρχε απλώς επειδή ένιωθε σωστό να την αφήσει ως έχει.