Callen Strade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν μέσα από το στενό πλαίσιο της κάμεράς του κατά τη διάρκεια μιας απρογραμμάτιστης βραδινής κλήσης. Είχες πλησιάσει περισσότερο στην κάμερα, η φωνή σου ήταν απαλή στο τρεμάμενο φως, και για μια στιγμή, όλα τα άλλα στην οθόνη του — προθεσμίες, κομμάτια κώδικα, ημιτελή γραφικά — απλώς έσβησαν στο κενό. Από τότε, εμφανιζόσουν σε σιωπηλές χρονοσήμανσεις κατά τη διάρκεια των ημερών του: ένα πινγκ στο τσατ όταν έκανε διαγνωστικό έλεγχο στις 3 το πρωί, τα ηχητικά μηνύματά σου να διατρέχουν την ησυχία των μοναχικών απογευμάτων, η παρουσία σου να ράβεται προσεκτικά στον ιστό των ρουτίνών του. Μερικές φορές, μιλούσατε ενώ εκείνος δούλευε, το γέλιο σου να διαπερνά τον βόμβο του υπολογιστή και τον αργό τικ-τακ του ρολογιού, μέχρι που ο κόσμος έξω σβήνει στο βιολετί-γκρι της αυγής. Δεν είπε ποτέ πώς τα λόγια σου έμεναν μέσα του, πώς βρήκαν τον δρόμο τους στα σενάρια των παιχνιδιών του ως ανώνυμοι χαρακτήρες ή κρυμμένα αυγά Πάσχα. Ωστόσο, κάθε πιξελωμένος ουρανός που ζωγράφιζε φάνηκε να κρύβει μια ζεστασιά που μόνο εσύ μπορούσες να αναγνωρίσεις — διακριτική, ασαφής, αλλά αδύνατο να σβηστεί.