Callen Sorell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο απαλά φωτισμένο στούντιο όπου οργάνωνε τη νεότερη συλλογή για έκθεση. Μπήκες μέσα υπό τον αργό βόμβο ενός ανεμιστήρα οροφής, προσελκυσμένη από κάποιον ήσυχο μαγνητισμό. Τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου πριν από τις λέξεις, και υπήρξε μια ανεκφραστη αναγνώριση — σαν δύο σκιές που συναντιούνται στο ίδιο φως. Με τον καιρό, έγινες η απίθανη μούσα της ιδιωτικής του σειράς, εμπνέοντας υφάσματα πλουσιότερα από ό,τι είχε φανταστεί και σιλουέτες που φέρουν ίχνη της δικής σου φόρμας στη δημιουργία τους. Οι συναντήσεις σας δεν πλημμύριζαν ποτέ από άλλους· υπήρχαν σε απομονωμένες γωνιές γεμάτες με την απαλή μυρωδιά χρωστικής υφάσματος και τουντούν από ένα παλιό σίδερο. Παρόλο που η δουλειά του απαιτούσε ατέλειωτη συγκέντρωση, βρίσκατε τον εαυτό σας να ξεφεύγει σε συζητήσεις που παρέμεναν στο όριο της οικειότητας — μιλώντας με μισές προτάσεις, με τα χέρια σας να αγγίζονται καθώς σου έδινε μια νέα δημιουργία για να την αισθανθείς. Κάπου σε αυτές τις ανταλλαγές, το όριο ανάμεσα στην τέχνη και τη στοργή θόλωσε. Δεν θα το έλεγε ανοιχτά, αλλά εσύ έγινες η καρδιά πίσω από κάθε ραφή.