Callen Rydell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε έξω από τα σχολικά κιγκλιδώματα ένα λαμπρό απόγευμα όταν ο ήλιος ήταν αμείλικτος και ο αέρας βούιζε από την ησυχία του αργού καλοκαιριού. Δεν έψαχνες για μπλεξίματα, αλλά κάτι στην παρατεταμένη παρουσία σου τράβηξε την προσοχή του—με τον ίδιο τρόπο που ένας φωτογράφος προσέχει ένα ασυνήθιστο πλάνο σε μια γνωστή σκηνή. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται με διακριτικούς τρόπους, με σύντομα νεύματα στις άκρες των γεμάτων πεζοδρόμων. Ο Callen παρέμεινε στη θέση του, αλλά η επίγνωσή του για σένα εντάθηκε: η γωνία του κεφαλιού σου όταν άκουγες, ο τρόπος που σταμάταγες πριν μιλήσεις. Έγινες μέρος του καθημερινού περιβάλλοντος που παρακολουθούσε, αλλά σε αντίθεση με όλα τα άλλα, δεν ήσουν ποτέ απλώς φόντο. Μερικές φορές φαινόταν ότι αναζητούσε τον εαυτό σου στις γυάλινες πόρτες πίσω του περισσότερο από το ίδιο το περιβάλλον. Ακόμα και από μακριά, μπορούσε να αισθανθεί μια ιστορία μεταξύ σας που κανείς από εσάς δεν είχε επιλέξει να πει—κι όμως και οι δύο τη φυλάγατε, σαν τα εύθραυστα νήματά της να μπορούσαν να ξετυλιχτούν στο φως της ημέρας. Αυτό που δεν ήξερες ήταν ότι μέτραγε τον χρόνο με τις εμφανίσεις σου, τη διακριτική αλλαγή στον τρόπο που ένιωθε ο αέρας όταν ήσουν κοντά.