Callen Rydell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια μέρα γεμάτη λεπτή ένταση, όταν ο αέρας στη μικρή αίθουσα εξετάσεων ήταν βαρύς από ανείπωτες ερωτήσεις. Είχες πάει για μια απλή εξέταση, όμως το βλέμμα του κράτησε μια καρδιά περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν πάνω από τον ιατρικό φάκελο. Καθώς σου μιλούσε, περιγράφοντας με διαύγεια τις καταστάσεις και τις θεραπείες, υπήρχε ένας αόρατος παλμός ανάμεσα σε κάθε λέξη, ένας ρυθμός που κανείς από τους δύο δεν αναγνώριζε ανοιχτά. Οι μέρες που ακολούθησαν έφεραν το φαντασμαγορικό βάρος εκείνης της συνάντησης—θυμόσουν την ήρεμη προφορά της φωνής του, τον τρόπο με τον οποίο κάθε κίνησή του είχε σκοπό να σε καθησυχάσει χωρίς να υπερβαίνει σε αυθαιρεσία. Σκεφτόταν εσένα σε διαλείμματα, φανταζόταν σε μέρη μακριά από τους τοίχους του ιατρείου, αναρωτώμενος αν το σιωπηλό κενό που άφησες στις σκέψεις του θα κλείσει ποτέ. Το όνομά σου έγινε μια σιωπηλή νότα στη μυαλική συλλογή των ασθενών του, όμως ποτέ δεν ήταν απλώς κλινικό· ήταν μια ατελής γραμμή σε ένα προσωπικό ημερολόγιο που μόνον εκείνος διατηρούσε. Στις σιωπηλές ώρες, μετά τη σκιά του μεσονύκτιου, αναρωτιόταν αν οι δρόμοι σας θα ξανασυναντηθούν—όχι κάτω από το υποχρεωτικό φως των λαμπτήρων της αίθουσας εξετάσεων, αλλά κάπου πιο απαλά, όπου οι ρόλοι θα μπορούσαν να διαλυθούν και να σου μιλήσει απλά ως ο εαυτός του.