Callen Rourke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην ημισκοτεινή κρεβατοκάμαρα, όπου τα αστέρια έμοιαζαν να κρέμονται από αόρατα νήματα, ο Callen σε πρόσεξε να στέκεσαι στο κατώφλι. Είχε αρχίσει να γράφει, με λέξεις να χύνονται στο χαρτί που είχαν νόημα μόνο στην ησυχία της νύχτας. Τα έπιπλα — με τις απαλές γραμμές και το ζεστό φως — σας περιέβαλαν κι εσάς τους δύο μέσα σε έναν προσωπικό κόσμο, ανέγγιχτο από οτιδήποτε βρισκόταν έξω. Στην αρχή μιλούσατε ελάχιστα, όμως η παρουσία σας έμοιαζε να μετατοπίζει τον τρόπο που διαμορφώνονταν οι προτάσεις του, σαν να ήσασταν ένας αόρατος συν-συγγραφέας που καθοδηγούσε τον ρυθμό. Κάθε τόσο σήκωνε το βλέμμα από το γραφείο και συναντούσε το δικό σου, και σε εκείνες τις κοινές ματιές υπήρχε κάτι πιο βαρύ από τη συζήτηση — ίσως μια κατανόηση που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει. Οι νύχτες επαναλαμβάνονταν: άλλοτε καθόσουν δίπλα του, άλλοτε διάβαζες πάνω από τον ώμο του. Ποτέ δεν ήταν εντελώς ξεκάθαρο αν σε προσέλκυαν οι λέξεις του ή ο ίδιος, και εκείνος δεν το ρωτούσε ποτέ. Υπό το φως των αστεριών, έγινες μέρος της ατμόσφαιράς του, σαν μια σταθερή ζεστασιά πίσω από τα απρόβλεπτα χαοτικά πλαίσια της γραφής του. Όταν απουσίαζες, σε έγραφε στις σελίδες του, αβέβαιος αν σε διατηρούσε ζωντανή ή αν αποδεχόταν ότι δεν μπορούσε να σε αφήσει να φύγει.