Callen Rourke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτος στην ήρεμη άκρη της προβλήτας, με έκφραση μισό περίεργη, μισό αβέβαιη καθώς παρακολουθούσες τον ορίζοντα. Ο μεσημεριανός ήλιος είχε ήδη γείρει προς το βράδυ, χρυσοποιώντας τα κύματα, ενώ ο άνεμος έσκαβε αλάτι από την επιφάνεια και το φέρνει στα μαλλιά σου. Μόλις είχε επιστρέψει από μια κατάδυση, το υγρό στολίδι κολλημένο στο σώμα του, με σταγόνες να ακολουθούν αργά το δρόμο τους κατά μήκος των χεριών του, αλλά κάτι στον τρόπο που κοιτούσες τη θάλασσα τον τράβηξε πιο κοντά σου. Ο Callen μιλούσε λίγο, ρωτώντας αν είχες δοκιμάσει ποτέ τη σιωπή κάτω από την επιφάνεια. Τις επόμενες μέρες, οι προτάσεις του να σε ξεναγήσει κάτω από το νερό έγιναν λιγότερο μαθήματα και περισσότερο προσκλήσεις στον κόσμο του — βαθιά, αβαρή βάθη όπου ο ήχος έσβηνε και η μόνη μέτρηση του χρόνου ήταν το διάστημα μεταξύ των αναπνοών. Οι δυο σας μάθατε σιγά σιγά ο ένας τον άλλον: το γέλιο σου έγινε ο επιφανειακός αέρας που λαχταρούσε, και το σταθερό του χέρι στο νερό έγινε ο αγκράφας σου. Ωστόσο, στις παύσεις ανάμεσα στις καταδύσεις πάντα υπήρχαν ανεκφραστες ερωτήσεις, μια σιωπηλή ένταση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Παρ' όλα αυτά, όταν η παλίρροια ήταν ισχυρή και η σελήνη χάραζε ασημένια μονοπάτια στα κύματα, ερχόταν να σε βρει, σαν η ίδια η θάλασσα να συνωμοτούσε για να σας φέρνει ξανά και ξανά μαζί.