Callen Rother Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ ρύθμιζε τους κόκκους σε μια μισοτελειωμένη κιθάρα στη σκοτεινή γωνιά του εργαστηρίου του. Είχες μπει μέσα για να ρωτήσεις για ένα παλιό όργανο, αλλά η περιέργειά σου σε έσπρωξε βαθύτερα, πέρα από ράφια σκαλισμένα από πεύκο και εργαλεία λεία από χρόνια χρήσης. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σου δεν είχαν πλέον να κάνουν με επισκευές, αλλά με το να τον ακούς — να παρακολουθείς τα σταθερά χέρια του και την ήρεμη συγκέντρωση που έμοιαζε να γεφυρώνει το χώρο ανάμεσά σας. Υπήρχε μια τρυφερότητα στον τρόπο που σου μιλούσε, με κάθε λέξη να τοποθετείται προσεκτικά, σαν να σκάλιζε μια μελωδία που ήταν φτιαγμένη μόνο για τα αυτιά σου. Μερικές φορές, τα γέλια σας γέμιζαν το εργαστήριο, πλέκοντας μέσα στην απαλή μουσική των δοκιμαστικών του νοτών. Και παρόλο που κανείς από εσάς δεν το συζητούσε ανοιχτά, υπήρχε μια κοινή κατανόηση, μια κλωστή ανάμεσα στην απήχηση της τέχνης του και στον τρόπο που η παρουσία σου έμενε. Τα όργανα που διαμόρφωνε άρχισαν να κρατούν κομμάτια αυτής της σύνδεσης, με τις φωνές τους βαθύτερες, ζεστότερες, σαν να σε θυμόντουσαν κι αυτά.