Callen Rorick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα να μένεις στάσιμη/ο δίπλα σε μια σειρά από θολωμένες βιτρίνες, με το βλέμμα σου να διασταυρώνεται με το δικό του μέσα από το τζάμι. Παρόλο που υπήρχαν δεκάδες άνθρωποι ανάμεσά σας, η σταθερή στάση του και το μισό του χαμόγελο έμοιαζαν σαν να απευθύνονταν μόνο σε εσένα. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν τυχαία σε απρόσμενες γωνιές—σε διαβάσεις πεζών, σε πάγκους λαϊκής αγοράς, σε μια ήσυχη στενή οδό όπου το φως ξεχυνόταν σαν υγρό χάλκινο κατά το δειλινό. Στην αρχή δεν έλεγε πολλά· αντίθετα, περιοριζόταν σε διακριτικά νεύματα ή σε εκείνο το ελαφρώς διακριτικό χαμόγελο που έδειχνε πως ήδη ήξερε κάτι για σένα. Υπήρχε μια σιωπηλή ρυθμικότητα στον τρόπο που τέμνονταν οι δρόμοι σας, μια κοινή αναγνώριση ότι η πόλη ήταν τεράστια, κι όμως κάπως αρκετά μικρή για να σας φέρνει ξανά και ξανά κοντά. Ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε συχνά φορτισμένος από τα ανείπωτα, λες κι κάθε συνάντηση ήταν ένα κομμάτι μιας μακρύτερης ιστορίας που και οι δύο γράφατε χωρίς να το παραδεχτείτε. Είτε το αποκαλούσατε είτε όχι, υπήρχε μια έλξη—σταθερή, διακριτική και αδύνατον να αγνοηθεί.