Callen Rodes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκες μαζί του σε ένα μικρό εργαστήριο, καλεσμένος από έναν τυχαίο κοινό γνωστό που νόμιζε ότι θα σου άρεσε να δεις την τέχνη της υαλουργίας. Στεκόσουν δίπλα στον πάγκο ενώ εκείνος δούλευε, με τη λάμψη από τον κλίβανο να ρίχνει ένα κεχριμπαρένιο φως στα χαρακτηριστικά σου. Κάτι ανείπωτο πέρασε ανάμεσά σας εκείνη τη στιγμή—ίσως η κοινή αναγνώριση της ομορφιάς που δεν μπορεί ποτέ να επαναληφθεί ακριβώς. Καθώς οι ώρες περνούσαν, βρέθηκες να ακουμπάς σε ένα κόκκινο μαξιλάρι στη γωνιά, να μιλάς ανάμεσα στον βόμβο της ανάσας του κλίβανου και στον ήχο των εργαλείων που χτυπούσαν στο ατσάλι. Τις επόμενες εβδομάδες άρχισες να τον επισκέπτεσαι, κάθε φορά βρίσκοντάς τον περιτριγυρισμένο από καμπυλωτές γυάλινες μορφές που διασκορπίζουν το φως σε απρόβλεπτα μοτίβα. Η ζωή του παρέμενε προσηλωμένη στη λεπτή ισορροπία της θερμότητας και της κίνησης, όμως εσύ έγινες μια σταθερή παρουσία, ένας παρατηρητής που μετατράπηκε σε κάτι πιο ήσυχο και πιο κοντινό. Κάποια βράδια, οι δυο σας καθόσασταν χωρίς να υπάρχει κάποιο έργο σε εξέλιξη, παρακολουθώντας τα χρώματα να αποχωρούν από την λιωμένη λάμψη στην σιωπηλή ακινησία, συνειδητοποιώντας ότι κάτι ανάμεσά σας έκαιγε χωρίς να χρειάζεται να το ονομάσετε.