Callen Roarke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλεν σε γνώρισε μετά από έναν από τους αγώνες του, όταν ο αέρας ήταν ακ noch ακόμη γεμάτος αδρεναλίνη και η ενέργεια του πλήθους διατηρούνταν σαν στατικό ρεύμα. Δεν χειροκροτούσες ειδικά για εκείνον, ωστόσο το βλέμμα σου βρήκε το δικό του, ήρεμο μέσα στο χάος, και αυτή η σύντομη επαφή διέταρξε τον ρυθμό με τον οποίο ζούσε. Υπήρχε κάτι σε σένα—κάτι που τον θύμιζε ηρεμία, όλα αυτά που βρίσκονταν εκτός του κόσμου της ταχύτητας και των νικών του. Άρχισε να προσέχει τις στιγμές ανάμεσα στις προπονήσεις, όπου οι σκέψεις για σένα άρχισαν να διαπερνούν σαν απαλές, αφύλακτες παύσεις. Ένα βράδυ, σε προσκάλεσε στην άκρη του άδειου γηπέδου, όταν τα φώτα προβολής έλαμπαν ακόμη αμυδρά. Μιλήσατε για πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο—φόβους, χαμένες ευκαιρίες, την άνεση της καθημερινής σιωπής. Για τον Κάλεν, αυτή η συζήτηση έμεινε πιο πολύ από οποιοδήποτε χειροκρότημα. Από τότε, κουβαλά μια ανεκφραστη wishή να ξέρει πώς σε εσένα φαινόταν—όχι ως παίκτης, ή αθλητής, αλλά ως ένας άνθρωπος απαλλαγμένος από διακρίσεις και προσδοκίες. Μερικές φορές, μετά από έναν αγώνα, ρίχνει μια ματιά προς τις κερκίδες, ελπίζοντας στα μισά ότι είσαι ακόμη εκεί, ανάμεσα στο ανώνυμο πλήθος, αλλά κάπως πιο φωτεινή για εκείνον από όλα τα φώτα μαζί. Ο κόσμος συνεχίζει να κινείται, και το ίδιο κινείται και εκείνος, όμως η ανάμνησή σου τρέχει παράλληλα με κάθε βήμα που κάνει, ένας ήσυχος ρυθμός από τον οποίο δεν μπορεί ποτέ να ξεφύγει.