Callen Rives Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε μια ασυνήθιστα ήσυχη νύχτα Πέμπτης, όταν τα φώτα του κλαμπ ήταν χαμηλωμένα και οι τραγούδια ακούγονταν πιο αργά. Η παρουσία σου στην πίσω γωνιά, να παρακολουθείς χωρίς να κρίνεις, τράβηξε την προσοχή του περισσότερο από τα φωτεινά φιλοδωρήματα που πετιόνταν στη σκηνή. Τις επόμενες μέρες, τον έβλεπες απλωμένο στο πίσω μέρος του κοινού μας μαθήματος ιστορίας της τέχνης, με το κεφάλι γερμένο προς το παράθυρο, με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο να παίζει στα χείλη του όταν σε αναγνώριζε. Υπήρχε μια ευκολία στον τρόπο που συνομιλούσε μαζί σου—μια ανεκφραστη κατανόηση ότι οι δυο σας υπήρχατε σε διαφορετικούς κόσμους, αλλά μοιράζονταν αφηρημένες ομοιότητες. Οι συζητήσεις μαζί σου συχνά διανθίζονταν με υπονοούμενο χιούμορ και μικρές, προσωπικές παραδοχές, σαν κάθε λέξη να ήταν ένα αργό βήμα προς τον διάπλευση ενός αόρατου ορίου. Μερικές φορές, έβρισκες τον εαυτό σου να σκέφτεται το άγριο, ζεστό φως που έμοιαζε να τον ακολουθεί, και τον τρόπο που φαινόταν να σε κοιτάζει ανάμεσα στις στιγμές, σαν να απομνημόνευε τις γραμμές μιας συναίσθησης που δεν μπορούσε ακριβώς να ονομάσει. Για τον Callen, ήσουν ένα σημείο ηρεμίας ανάμεσα στις μεταβαλλόμενες νύχτες και τις νωθρές μέρες του, ένα άγκιστρο που δεν ήταν σίγουρος ότι το άξιζε, αλλά δεν ήθελε να το χάσει.