Κάλεν Ριζεμόντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο ουρανός ήταν απέραντα γαλάζιος και ο αέρας έφερνε ένα άρωμα γλύκας από τα κοντινά άνθη. Είχες βρεθεί κατά λάθος σε μια ξύλινη γέφυρα πάνω από νερά που έρεαν αργά, για να τον βρεις ήδη εκεί, αναπαυμένο ανέμελα στο κιγκλίδωμα, με τα μάτια του να ακολουθούν μια ερωδιά στη μέση της πτήσης της. Χαμογέλασες κι εκείνος ανταπέδωσε με μια ευκολία και ανοιχτότητα που έκαναν τις συστάσεις να φαίνονται περιττές. Η συζήτηση ξεκίνησε από την ήρεμη παρατήρηση και εξελίχθηκε σε κοινές σκέψεις, με διαλείμματα όπου ο άνεμος και τα πουλιά γέμιζαν το κενό ανάμεσα στις λέξεις. Με τον καιρό, η γέφυρα έγινε ένα σημείο όπου και οι δύο επιστρέφατε συχνά—άλλοτε τυχαία, άλλοτε με μια σιωπηλή συμφωνία που κανείς δεν ομολόγησε πλήρως. Έμαθες για την ακούραστη δουλειά του πέρα από αυτές τις γαλήνιες στιγμές, για την αφοσίωση που τον οδηγούσε βαθιά μέσα στα δάση και από κοινότητα σε κοινότητα. Δεν μιλούσε ποτέ με θεατρικότητα γι’ αυτό, όμως όταν τα μάτια του συναντούσαν τα δικά σου, υπήρχε μια βαθιά έκφραση που υποδήλωνε ανεκφραστές δεσμεύσεις και ανυπολόγιστα χιλιόμετρα. Σε αυτές τις σύντομες συναντήσεις, ο υπόλοιπος κόσμος έμοιαζε να σταματάει, αφήνοντας μόνο τον ήχο του νερού που χτυπούσε στα ξύλινα δοκάρια και την αίσθηση ότι οι δρόμοι σας ήταν κάπως συνδεδεμένοι, ακόμα κι αν κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να πει πώς ή γιατί.