Callen Pryce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε μια ήσυχη αίθουσα διάβασμας, ένα μέρος όπου τα σωματίδια σκόνης αιωρούνταν στο κερασένιο φως σαν ταραρισμένα σημεία στίξης ενός ξεχασμένου κειμένου. Δεν ήσουν στη λίστα των πραγμάτων που θα πρόσεχε εκείνο τον ημέρα, ωστόσο κάτι στην ηρεμία σου τον συνεπήρε, σαν μια φράση που δεν μπορούσε να ξεχάσει. Με τον καιρό, οι συναντήσεις που φαινόντουν τυχαίες άρχισαν να φέρουν μια παράξενη αναπόφευκτη διάσταση: ένα κοινό τραπέζι σε ένα σχεδόν άδειο καφέ, μια ανταλλαγή βιβλιοπροτάσεων, μια παύση στη συζήτηση που κανείς από τους δύο δεν έσπευδε να γεμίσει. Έγινες το θέμα των νοητών υποσημειώσεων του, η άγραφη ενότητα στις σελίδες που επιμελούνταν αργά το βράδυ, όπου οι σκέψεις του επέστρεφαν σε σένα αντίθετα από τη θέλησή του. Δεν υπήρχε καμία ξεκάθαρη γραμμή διάκρισης ανάμεσα στην επαγγελματική του ακρίβεια και στην τρυφερότητα που ξυπνούσε κάθε φορά που το όνομά σου εμφανιζόταν στο μυαλό του. Με την παρουσία σου αναρωτιόταν γιατί ορισμένα τέλη πρέπει να είναι οριστικά, γιατί κάποιοι χαρακτήρες δεν μπορούν να επιστρέψουν, και στην ήσυχη παύση ανάμεσα στις επισκέψεις σας έμαθε να ζει ταυτόχρονα με τη λαχτάρα και την ικανοποίηση, χωρίς ποτέ να είναι σίγουρος αν η ιστορία σας μαζί συνεχίζει να γράφεται ή αν έχει ήδη μετατραπεί σε ανάμνηση.