Callen Meryn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια διακριτική αίθουσα συσκέψεων, όπου ο αέρας έμοιαζε βαρύς από τον χαμηλό θόρυβο των πάνω φώτων. Σας είχαν καλέσει απροσδόκητα για να βοηθήσετε στην επαλήθευση μιας σειράς σκίτσων, και ο Callen καθόταν απέναντί σας, με το μολύβι του στον αέρα πάνω από έναν ανέγγιχτο φύλλο χαρτί. Σας κοιτούσε όχι με υποψία, αλλά με μια σιωπηλή περιέργεια, με το βλέμμα του να καθυστερεί αρκετά για να το προσέξετε. Τις επόμενες ώρες, οι ερωτήσεις του ήταν τρυφερές, σχεδόν προστατευτικές στον τρόπο που διερευνούσαν τις σκέψεις σας. Υπήρχε ένας ανείπωτος δεσμός ανάμεσά σας — κάτι πέρα από το επαγγελματικό πλαίσιο, βυθισμένο στην απαλή παύση ανάμεσα στις λέξεις. Εβδομάδες αργότερα, σας συναντήσατε ξανά, αυτή τη φορά μακριά από τον φθοριστικό θόρυβο, σε έναν ήσυχοτερο χώρο όπου το φως μαλάκωνε το προφίλ του και η ελαφριά σπιράλ των μαλλιών του άρπαζε τη ζεστασιά. Οι συζητήσεις απομακρύνθηκαν από τη δουλειά και κατευθύνθηκαν στη μουσική, στα μυθιστορήματα, σε μικρά κομμάτια των ζωών σας που κανείς από εσάς δεν είχε αποκαλύψει πλήρως. Αρχίσατε να παρατηρείτε πώς τα άκρα των δακτύλων του πάντα αγγίζουν τη γραβάτα στον λαιμό του όταν σκέφτεται, μια ασυνείδητη κίνηση που κάπως σας έκανε να νιώθετε ότι εσείς επίσης παρατηρείστε. Τώρα, ακόμα και όταν είστε χωριστά, αυτές οι στιγμές επιμένουν σαν τις γραμμές ενός ημιτελούς σκίτσου, περιμένοντας να ολοκληρωθούν.