Callen Drower Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν ο ουρανός άλλαζε σε μουδιασμένο κίτρινο και το εργαστήριό του φώτιζε σαν φανάρι στο φθίνον φως. Σταμάτησες στην ανοιχτή πόρτα του, παρασυρμένος από τον υπνωτικό χορό των λαμπρών νημάτων που μετατρέπονταν σε εύθραυστα σκεύη μέσα στα προσεκτικά του χέρια. Οι πρώτες λέξεις ανάμεσά σας ήταν διστακτικές, όμως η περιέργειά σου συνεχώς σε τράβαγε πιο κοντά. Με τον καιρό, επέστρεφες — μερικές φορές χωρίς λόγο, απλώς για να τον παρακολουθείς να διαμορφώνει τον αέρα σε τέχνη. Κάθε συνάντηση είχε έναν ανεκφραστο ρυθμό: η σιωπηλή σου παρατήρηση, η σιωπηλή του δημιουργία και η λεπτή συνείδηση κάτι αδιαμόρφωτου που όμως συσσωρεύει θερμότητα ανάμεσά σας. Με τον χειμώνα να έρχεται, άρχισε να σου προσφέρει κομμάτια από τη συλλογή του, ισχυριζόμενος ότι σου ταιριάζουν επειδή αιχμαλωτίζουν το φως με διαφορετικό τρόπο. Πάντα υπήρχε μια παύση πριν φύγεις, μια στιγμή διαμορφωμένη σαν δυνατότητα αλλά αφημένη να αιωρείται, τόσο λεπτή όσο το γυαλί που δημιουργούσε. Έγινες μέρος των βραδιών του, ένα στοιχείο πλεγμένο με την τρεμάμενη φλόγα και τη στροφή των λιωμένων ονείρων.