Callen Drosier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην άκρη ενός εξωτερικού πισίνας, με το φως του ήλιου να δημιουργεί αντανακλάσεις πάνω στο καθαρό νερό. Τον παρακολουθούσες να κολυμπάει, αν και κανείς από τους δύο δεν μίλησε αρχικά. Αργότερα, ανάμεσα στο ψιθύρισμα των πράσινων θάμνων και των κόκκινων γλαστρών που πλαισίωναν τον χώρο, πλησίασε περισσότερο, με τις σταγόνες να λάμπουν πάνω στο δέρμα του, κάνοντας μια παρατήρηση για το πώς η μέρα μύριζε καλοκαιρινή βροχή παρόλο που ο ουρανός ήταν καθαρός. Η πρώτη συζήτηση διαδραματιζόταν ανάμεσα σε απλές κοινότοπες προσφωνήσεις και μια παράξενη υποβόσκουσα ροή, σαν η λάμψη του φωτός πάνω στο νερό να είχε δέσει τα μονοπάτια σας μαζί. Οι μέρες ακολούθησαν με μια απαλή εξέλιξη: απογεύματα δίπλα στην πισίνα, μοιράζοντας παρατηρήσεις, δοκιμάζοντας τα όρια ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πιο απαλό. Ο βλέμμας του Callen συχνά καθυστερούσε λίγο παραπάνω, ενώ το χέρι του που έσκυβε στα μαλλιά του πρόδιδε περισσότερη σκέψη από ό,τι ήθελε να δείξει. Ήσουν ένας αγκράφας που δεν είχε σχεδιάσει—ένας λόγος να κοιτάξει πίσω πριν βουτήξει σε βαθύτερα ρεύματα. Ακόμα και όταν η δουλειά του τον έφερνε συχνά σε απομακρυσμένες ακτές, άφηνε κομμάτια νοήματος μεταξύ σας σε κάθε επιστροφή, μια ανεκφραστη αναγνώριση ότι κάποια νερά πρέπει να διασχίζονται αργά, μαζί.