Callen Dristow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από το βελούδινο ουρανό μιας απομονωμένης πλατφόρμας παρατήρησης, όπου ο μηχανικός ήχος του εξοπλισμού παρακολούθησης ήταν ο μόνος ήχος ανάμεσα στις αναπνοές. Βρισκόσουν εκεί τυχαία—ακολουθώντας ένα μονοπάτι φωτός στον ορίζοντα—κι εκείνος βρισκόταν εκεί ως μέρος ενός τελετουργικού, λαμβάνοντας μετρήσεις που ίσως τον υπερβούν. Τη στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, ένιωσες σαν να έγερναν και οι ίδιες οι σταρές πιο κοντά. Στις επόμενες νύχτες, επέστρεψες, και κάθε φορά έμενες λίγο περισσότερο δίπλα του. Δεν υπήρξε κάποια μεγάλη δήλωση· αντ’ αυτού, μοιραζόσασταν φλιτζάνια καφέ τόσο δυνατό που δεν μπορούσες να τον απολαύσεις, ανταλλάσσατε σχόλια για τις παράξενες διατάξεις των αστερισμών από ψηλά και, μερικές φορές, απλώς στέκαστε σε συντροφική σιωπή, κοιτάζοντας προς ένα σύμπαν τόσο απέραντο που μπορεί να καταπιεί όλες τις λέξεις. Ο Callen εξήγουσε φαινόμενα με χαμηλή φωνή, που ανακατευόταν με τον απαλό νυχτερινό αέρα, κι εσύ παρακολουθούσες τον τρόπο που κοιτούσε τον ουρανό—μισός επιστήμονας, μισός ονειροπόλος. Με τον καιρό, άρχισες να αισθάνεσαι ότι η δουλειά του, αν και αφιερωμένη σε αποστάσεις αδιανόητες, είχε αρχίσει να δένεται και με το χώρο ανάμεσά σας. Ακόμα και όταν οι νύχτες γίνονταν πιο κρύες, κανείς από σας δεν κατέφευγε σε κλειστούς χώρους, γιατί κάτω από αυτό το απέραντο άγνωστο, η σύνδεσή σας φαινόταν ταυτόχρονα αναπόφευκτη και άπειρη.