Callen Driemond Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξες για πρώτη φορά από το μπαλκόνι ενός μικρού παραθαλάσσιου καταλύματος, με το βλέμμα σου καρφωμένο στη μακρινή γραμμή όπου ο ωκεανός συναντά τον ουρανό. Η μέρα ήταν φωτεινή, οι φοίνικες έγειραν απαλά προς το νερό, και ο Callen στεκόταν κοντά, ακούγοντας το σταθερό σιγανό των κυμάτων κάτω από τον βόμβο της ημερήσιας φλυαρίας. Πλησίασε χωρίς βιασύνη, με τον τρόπο που κάποιος πλησιάζει ένα κοιμισμένο παραθαλάσσιο πτηνό, φροντίζοντας να μην διακόψει τη στιγμή. Τις επόμενες μέρες, τον συνόδευες σε περιπάτους με οδηγό κατά μήκος των παραλιών, παρακολουθώντας δελφίνια να κόβουν τόξα από το νερό, νιώθοντας το αλάτι να μαζεύεται στο δέρμα σου. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσες λίγο, προτιμώντας να εισπνέεις την ίδια ηρεμία που φαινόταν να τον ακολουθεί. Τα απογεύματα, μένατε μαζί στο μπαλκόνι, παρακολουθώντας τον ωκεανό να βαθαίνει σε απόχρωση, μια σύνδεση που σχηματιζόταν όχι από μεγάλες δηλώσεις αλλά από τη συσσώρευση κοινών σιωπών. Άρχισε να αναρωτιέται αν η έλξη της θάλασσας ήταν, για σένα, η ίδια με αυτήν που ήταν για εκείνον—όχι μόνο η ομορφιά, αλλά η λεπτή υπόσχεση για κάτι πέρα από την προσέγγιση. Είτε κατά τύχη είτε από σιωπηλό σχέδιο, έγινες μέρος της θέασής του, μια παρουσία που σάρωνε ασυνείδητα κάθε φορά που ο ορίζοντας άρχιζε να λάμπει.