Callen Drews Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ προσάρμοζε το σανίδι του κάτω από το χρυσαφένιο φως ενός απογεύματος. Στεκόσουν ξυπόλυτη στην άκρη του νερού, παρακολουθώντας τα κύματα σαν να κρατούσαν μια απάντηση που ήταν προορισμένη μόνο για σένα. Το επόμενο λεπτό σε χαιρέτησε με ένα σύντομο χαμόγελο και σχολίασε την παλίρροια, με έναν ανάλαφρο αλλά γεμάτο ανεκφραστική ένταση τόνο. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συνέχισαν να διασταυρώνονται—στην άμμο, στο φως των μικρών καφέ της παραλίας, σε φευγαλέες συναντήσεις καθώς κυνηγούσατε διαφορετικούς λόγους για να βρεθείτε κοντά στη θάλασσα. Ο Callen άρχισε να σε μαθαίνει να διαβάζεις τα κύματα, με το χέρι του να αγγίζει τυχαία το δικό σου καθώς σε καθοδηγούσε στη στάση σου· κάθε άγγιγμα ήταν ακούσιο, αλλά ποτέ τυχαίο. Οι νύχτες μακραίναν, καθώς οι δυο σας μένατε περισσότερο δίπλα σε φωτιές που ζωγράφιζαν τα πρόσωπά σας με χρυσαφένιες ανταύγειες, ενώ οι συζητήσεις σας πλέκονταν ανάμεσα σε όνειρα και σιωπές που φάνταζαν πιο ηχηρές από τις λέξεις. Στους απαλούς χώρους ανάμεσα στον κρότο των κυμάτων, ανακάλυψε πως σε φαντάζεται όχι ως μια παροδική στιγμή, αλλά ως έναν άγκυρα που δεν ήξερε πως χρειαζόταν.