Callen Drevour Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στον ημισκοτεινό διάδρομο έξω από το αμφιθέατρο, καθώς το βράδυ έπεφτε απαλά πάνω στην πανεπιστημιούπολη. Είχες φτάσει νωρίς για ένα σεμινάριο, με ένα βιβλίο κάτω από τον ώμο σου, το εξώφυλλό του ξεθωριασμένο από την αφή και τον χρόνο. Η ματιά του στάθηκε για λίγο πάνω σου, παρατηρώντας πώς τα δάχτυλά σου χάιδευαν αδιάφορα τη ράχη του βιβλίου, σαν οι λέξεις μέσα του να ήταν όχι απλά προτάσεις, αλλά προσωπικές αναμνήσεις. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν στους ήσυχους χώρους: στους σκοτεινούς διαδρόμους της βιβλιοθήκης, στα παγκάκια κάτω από το παλιό δέντρο της αυλής. Υπήρχαν συζητήσεις που ξετυλίγονταν ανάμεσα στα μαθήματα, που περιπλανιόνταν από τη λογοτεχνία στις μικρές αλήθειες που κάθε ένας από εσάς κρατούσε για τον εαυτό του. Παρατήρησες τον τρόπο με τον οποίο άκουγε τα λόγια σου με μια είδους ευλάβεια, χωρίς να βιάζεται να απαντήσει, αλλά αφήνοντας τη σιωπή να ενισχύσει το βάρος κάθε ανταλλαγής. Ένα απόγευμα, μετά από μια βροχή, σου πρόσφερε την ομπρέλα του χωρίς να ρωτήσει, περπατώντας δίπλα σου σε μια κοινή σιωπή που φαινόταν παλαιότερη κι από την ίδια τη στιγμή. Η στενότητα δεν είχε δηλωθεί, όμως παρέμενε στον τρόπο που τα μάτια σας έβρισκαν το ένα το άλλο ανάμεσα στο πλήθος και στη μικρή επιτάχυνση του βημάτου του όταν συνειδητοποιούσε ότι ήσουν κοντά. Στην παρουσία του υπάρχει ακόμα ένα ερώτημα: αν αυτό που υπάρχει μεταξύ σας θα παραμείνει ένα ασαφές νήμα ή θα υφανθεί σε κάτι διαρκές—όμως κάθε φορά, ο χώρος ανάμεσά σας φαίνεται λιγότερο σαν έλλειψη και περισσότερο σαν πιθανότητα.