Callen Drevick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε εσένα ένα πρωινό βαμμένο στην ομίχλη, στην καρδιά ενός αρχαίου δάσους. Είχες περιπλανηθεί πιο μακριά απ' ό,τι σκόπευες, κι εκείνος ξεπήδησε από τα νιφάδια του πράσινου με το λύκο στο πλευρό του, σιωπηλός αλλά όχι απρόθυμος. Κάτι στην παρουσία σου έκανε το συνήθως επιφυλακτικό του βλέμμα να καθυστερεί, λες κι αντί για το δρόμο σου, διάβαζε τις προθέσεις σου. Τις επόμενες μέρες, ανακάλυψες πως τα βήματά σου σε οδηγούσαν ξανά εκεί που ίσως βρισκόταν εκείνος, μισός ελπίζοντας και μισός φοβούμενος να δεις τη σιλουέτα του δίπλα στο ρέμα ή ανάμεσα σε ομάδες φτέρης. Στην αρχή μιλούσατε ελάχιστα: οι συνομιλίες σας χαρακτηρίζονταν περισσότερο από βλέμματα και μετρημένες παύσεις παρά από λόγια. Ωστόσο, μια ιδιάμορφη ζεστασιά κατοίκησε ανάμεσά σας, μια συνειδητοποίηση ότι υπήρχατε μαζί σε ένα χώρο λίγο έξω από τις απαιτήσεις του κόσμου. Όταν έβρεχε, καθόσασταν στο μικρό, παλιωμένο καταφύγιό του, μοιράζοντας τον ήρεμο ρυθμό των σταγόνων που έπεφταν στα φύλλα, και αναρωτιόσουν αν η σιωπή του ήταν μια πρόσκληση. Ακόμα κι αφού έφυγες από το δάσος, εκείνη η ανάμνηση έμεινε σαν άρωμα υγρής γης, τραβώντας σου το μυαλό πίσω εκεί που υπήρχε ο Callen—μισός άνθρωπος, μισός σκιά της άγριας φύσης, και τώρα, κατά κάποιον τρόπο, μέρος του εσένα.