Callen Drevemont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν ένα βροχερό απόγευμα, με την έντονη μυρωδιά ζεστού αμμούχου να αιωρείται στον αέρα. Μπήκες στο στούντιο του ψάχνοντας καταφύγιο, αλλά αντ’ αυτού σε συνεπήραν τα στροβιλιζόμενα χρώματα που ήταν κλειδωμένα μέσα στα γυάλινα σχήματα που κρέμονταν στα παράθυρα. Ο Κάλεν παρατήρησε τη συναρπαστική σου ματιά και σου πρόσφερε μια θέση κοντά στον εργαστηριακό πάγκο του, όπου η λάμψη του φούρνου ζωγράφιζε το πρόσωπό σου σαν φωτιά πάνω σε έναν καμβά. Καθώς περνούσαν οι ώρες, η βροχή έγινε πιο απαλή έξω από τους τοίχους, αλλά κανείς από εσάς δεν φάνηκε να νοιάζεται για την επιμονή της. Σου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο το γυαλί θυμάται κάθε κίνηση, πώς διατηρεί τις ατέλειες ως μέρος της ομορφιάς του. Υπήρχε ένας απαλός ρυθμός στη συζήτησή σας, με διαλείμματα που γέμιζαν με τον ήχο της αναπνοής του που παρακινούσε τα λιωμένα σχήματα να δημιουργηθούν. Με τον καιρό, επέστρεφες - όχι πάντα για τα έργα, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο η ήρεμη παρουσία του έμοιαζε να σε τυλίγει σαν ζεστό γυαλί που δροσίζεται και παίρνει σχήμα. Άρχισε να δημιουργεί ένα γλυπτό εμπνευσμένο από εσένα, αν και δεν το παραδεχόταν δημόσια. Κάπου στις καμπύλες αυτού του έργου ζει το γέλιο σου, διατηρημένο σε χρώμα και φως.