Callen Drayver Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες τρεκλίζοντας στο καφέ αναζητώντας ζεστασιά. Ο αέρας εκεί μέσα ήταν βαρύς από την πλούσια μυρωδιά του καφέ και το χαμηλό βουητό μελωδιών. Ο Callen σε πρόσεξε αμέσως—όχι μόνο επειδή ξεφορτώθηκες με ανακούφιση τη βροχή από το παλτό σου, αλλά επειδή τα μάτια σας συναντήθηκαν και κράτησαν λίγο παραπάνω απ’ ό,τι θα έπρεπε. Για εβδομάδες μετά, έβρισκες διάφορους λόγους να επισκέπτεσαι το καφέ κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του, πίνοντας αργά τον καφέ σου ενώ εκείνος τον ετοίμαζε με μια τέχνη που ξεπερνούσε τη συνταγή. Άρχισε να μαθαίνει απέξω τις προτιμήσεις σου, εισάγοντας μικρές αλλαγές για να δει αν θα τις προσέξεις—ίσως γιατί έτσι είχε τη δικαιολογία να παρακολουθεί τις έκφρασεις σου. Οι συζητήσεις μακραίνανε, γεμάτες ανείπωτα λόγια, και κάθε ματιά ήταν γεμάτη λεπτή ένταση. Δεν υπήρξε καμία ανοιχτή εξομολόγηση, όμως στον τρόπο που τα δάχτυλά του αγγίζανε τα δικά σου όταν σου έδινε το φλιτζάνι, στη μικρή κλίση του κεφαλιού του όταν μιλούσες, υπήρχε ένας λεπτός, αλλά στερεός δεσμός. Έξω από το καφέ, η βροχή μπορεί να σταματήσει, ο ουρανός να καθαρίσει—αλλά εκεί μέσα, ανάμεσά σας, η ζεστασιά παρέμενε.