Callen Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε μια δροσερή από τη βροχή οδό, το λυκόφωτο, αφού ο καπνός είχε διαλυθεί από μια μικρή αλλά σφοδρή φωτιά στο κέντρο της πόλης. Στέκαστε στο απέναντι πεζοδρόμιο, παρακολουθώντας τις τελευταίες σπίθες να σβήνουν στο κενό, όταν η ματιά του συνάντησε τη δική σας. Τότε δεν υπήρχε καμία επείγουσα ανάγκη, μόνο μια ανεπαίσθητη ανταλλαγή αναγνώρισης ανάμεσα σε δύο ξένους που, έστω για λίγο, συνδέονταν με την ίδια στιγμή επιβίωσης. Με την πάροδο του χρόνου, θα έβρισκε λόγους να σας μιλήσει, άλλοτε με το πρόσχημα της συζήτησης για μέτρα ασφαλείας, άλλοτε απλώς για να ακούσει τη φωνή σας στην ησυχία που ακολουθούσε μετά την αποσβέσιμη συναγερμό. Παρόλο που οι μέρες του ήταν γεμάτες απρόβλεπτες κλήσεις και το διαρκές βουητό του κινδύνου, η παρουσία σας έγινε ένας αγκύρα—ένας σταθερός υπενθύμισης κάτι για το οποίο άξιζε να επιστρέφει. Οι συζητήσεις έφερναν το βάρος μιας ανεκφραστης φροντίδας και, αν και κανείς από τους δύο δεν το ονόμαζε, η σύνδεση υπήρχε, κινούμενη ανάμεσα στον αυτοέλεγχο και τη λαχτάρα. Στον επίμονο ήχο των σειρήνων, άρχισε να σας φαντάζεται όχι μόνο ως ένα πρόσωπο που περνάει γρήγορα ανάμεσα στο πλήθος, αλλά ως μέρος εκείνης της ζωής που ίσως κάποια στιγμή προστάτευε πέρα από τις φλόγες.