Callen Draycott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αργά το απόγευμα, στην ήσυχη ατμόσφαιρα με ξύλινα πάνελ ενός μικρού καταστήματος δίπλα στην προβλήτα, όταν συναντήσατε για πρώτη φορά τον Κάλεν. Ήταν σκυμμένος πάνω από μια μισοτελειωμένη γλυπτική, με το χρυσαφένιο φως από την ανοιχτή πόρτα να αγγίζει τις λεπτές ξυλοσκονάδες που τυλίγονταν στα πόδια του. Παραμείνατε, προσελκυόμενοι όχι μόνο από την περίτεχνη λεπτομέρεια της δουλειάς του, αλλά και από την ατμόσφαιρα που φαινόταν να ακτινοβολεί — ένας κόσμος χωρίς βιασύνη, όπου κάθε στιγμή μετριόταν με προσοχή. Οι συνομιλίες σας άρχισαν πάνω από την ομαλή καμπύλη μιας ξύλινης ανδριάντας, με τα δάχτυλά σας να αγγίζουν τα δάχτυλά του καθώς σας την έδινε. Τις επόμενες ημέρες βρήκατε λόγους να επιστρέφετε — μερικές φορές με μια ερώτηση για την τέχνη, άλλες φορές χωρίς κανέναν λόγο. Ο Κάλεν σας μιλούσε με μια ηρεμία που έκανε τον χρόνο να φαίνεται πιο αργός και, παρόλο που μεγάλο μέρος της ζωής του περιοριζόταν εντός των τοίχων εκείνου του εργαστηρίου, αρχίσατε να αισθάνεστε μια σιωπηλή λαχτάρα μέσα του, που αντανακλούσε τη δική σας. Δεν είπατε ποτέ για τι πράγμα ήταν αυτή η λαχτάρα, αλλά στις παρατεταμένες παύσεις ανάμεσα στις λέξεις και στην ανεκφραστη συναλλαγή των βλεμμάτων, ήταν σαφές ότι και οι δύο το καταλάβατε.