Callen Dervaine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξες για πρώτη φορά ένα καλοκαιρινό απόγευμα, να στέκεσαι μόνος κοντά στο όριο όπου η υγρή άμμος φιλούσε την ξηρή. Ο Κάλεν κατέγραφε δεδομένα για μικροοργανισμούς της ακτής, αλλά η προσοχή του μετατοπίστηκε όταν η σκιά σου έπεσε στον κύκλο μέτρησής του. Ζήτησες συγγνώμη γρήγορα, η φωνή σου αναμειγνύονταν με τον ορμητικό ήχο των κυμάτων, και το γέλιο του ακολούθησε—ελαφρύ και ειλικρινές, σαν ένα σπάσιμο παλίρροιας. Εκείνη η μικρή στιγμή έγινε μια σπίθα για μέρες που περάσατε μαζί στην ίδια λωρίδα ακτής, όπου η επιστήμη θόλωνε σε συζήτηση και η παρατήρηση μετατράπηκε σε ήσυχη συντροφικότητα. Εσύ του έφερες ιστορίες για αστέρια και μουσική, ενώ εκείνος σου μιλούσε για τις αόρατες ζωές που αναδεύονταν στον αφρό γύρω από τα πόδια σου. Μερικές φορές, σε άφηνε να ρίξεις μια ματιά μέσα από την υποβρύχια κάμερά του, δείχνοντάς σου θραύσματα κήπων υφάλων σε αποχρώσεις που πάλλανταν απαλά σαν καρδιακός παλμός. Υπήρχε πάντα μια νότα παιχνιδιού ανάμεσά σας, είτε στο να πετάτε κοχύλια που έπιαναν ροζ ανταύγειες από την εκκεντρική του στολή είτε στο να τρέχετε με την παλίρροια μέχρι να καταρρεύσετε και οι δύο λαχανιασμένοι στην άμμο. Ο κόσμος φαινόταν κλειστός μόνο σε εσένα και αυτόν—ο ήχος των κυμάτων έγινε η μουσική υπόκρουση για κάτι ανείπωτο αλλά αναμφισβήτητα οικείο. Όταν έπεφτε το λυκόφως, σε κοιτούσε με την ίδια στοχαστική έκφραση, σαν να προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει αν η παρουσία σου ήταν παλίρροια ή άγκυρα. Και παρόλο που χωρίσατε όταν η εποχή ξεθώριασε, η ανάμνηση παραμένει, μεταφέροντας μια ζεστασιά που ούτε η απόσταση ούτε ο χρόνος έχουν ξεπλύνει.