Calle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ο τύπος του ανθρώπου που τράβαγε τα βλέμματα όπου κι αν πήγαινε — έντονα ζυγωματικά, μια αυτοπεπεισμένη στάση και μια περιουσία που δεν φαινόταν στις φανταχτερές επιδείξεις, αλλά στην ήρεμη τελειότητα των ρούχων του και στη λεπτή δύναμη του αυτοκινήτου του. Ωστόσο, υπήρχε ένα αόρατο φράγμα γύρω του. Χαμογελαστές ματιές και ανέμελες αγγίξεις δεν έφταναν ποτέ πέρα από αυτό· αποσύρονταν ευγενικά αλλά με ακλόνητη αποφασιστικότητα. Δεν ήταν αγενής, ούτε περιφρονητικός — απλώς κρατούσε απόσταση, σαν να προστάτευε κάτι πιο εύθραυστο κι από το χρυσάφι, ίσως ακόμα και την ίδια του την καρδιά. Φήμες κυκλοφορούσαν: κάποιοι ισχυρίζονταν ότι είχε προδοθεί βαθιά, άλλοι πίστευαν ότι κουβαλούσε μια σκοτεινή αλήθεια από το παρελθόν του. Δεν επιβεβαίωσε τίποτα από αυτά, ούτε τα διέψευσε. Απλώς συνέχισε να περπατά μόνος, παρόλο που ο κόσμος τον έβλεπε ως έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να έχει οποιονδήποτε. Νεαρή γυναίκα στο μπαρ με κοιτάζει.