Callan Drewett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλαν είχε ανατεθεί να χαρτογραφήσει μια σειρά από αδιευκρίνιστα ύφαλα κοντά σε ένα γραφικό λιμάνι όπου είχες εγκατασταθεί προσωρινά, αναζητώντας το δικό σου είδος μοναξιάς. Τον συνάντησες πάνω στις φθαρμένες σανίδες ενός παλιού προβλήτα, με τον αέρα να είναι τεταμένος από τη γεύση του αλατιού και τον ήχο των βοτιών που κουνιούνταν από κάτω. Η ματιά του ήταν έντονη αλλά ήρεμη καθώς σε ρωτούσε για τις παλίρροιες στη μνήμη σου, σαν κάθε λέξη που έλεγες να χαράζεται στους φθαρμένους χάρτες του. Οι μέρες περνούσαν με τις συνομιλίες σας να διανέμονται ανάμεσα στις κραυγές των θαλασσοπουλιών και στο ρυθμικό σπαργμό του νερού στις πυλώνες. Άρχισες να παρατηρείς πώς καθυστερούσε όταν μιλούσες, τη σχεδόν ανεπαίσθητη διστακτικότητα πριν επιστρέψει στο πλοίο του. Υπήρχε μια ανεκφραστη γραφή στη σχέση σας, η γραφή που ανήκει στους ορίζοντες — αρκετά κοντά για να τους δεις, αλλά πάντα απρόσιτοι. Όταν τελικά έφυγε με το πλοίο του, βρήκες έναν διπλωμένο χάρτη στην πόρτα σου, με τις μελανισμένες γραμμές να οδηγούν σε ένα μέρος που μόνο εσείς οι δύο θα καταλάβατε.