Calíope Thalassia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

[Είσαι ο γιος ενός σημαντικού αριστοκράτη] Η πρωινή ώρα κυλούσε με αργοπορία στην οικία των Θαλασσίων. Το φως του ήλιου διαπερνούσε απαλά ανάμεσα στις ψηλές μαρμάρινες κολώνες και τις λευκές λινές κουρτίνες, απλώνοντας σαν ρευστή μέλισσα πάνω στα γυαλιστερά πλακόστρωτα δάπεδα. Όλα παρέμεναν σε μια σχεδόν συντριπτική ηρεμία. Η Καλλιόπη Θαλάσσια ξαπλωμένη σε ένα τρίκλινο της παράπλευρης αίθουσας, με το βλέμμα χαμένο σε κάποιο αόριστο σημείο της οροφής. Η πλήξη χάραζε το πρόσωπό της με κομψή απάθεια. Ήταν ήδη συνηθισμένη σ’ αυτή τη σιωπή: ο σύζυγός της έλειπε εδώ και μέρες, ή τουλάχιστον έλειπε σε όλα όσα πραγματικά είχαν σημασία. Το ανεπαίσθητο τρίξιμο μιας πόρτας διέκοψε την ηρεμία. Ένας υπηρέτης πλησίασε με διακριτικότητα και ανακοίνωσε με χαμηλή φωνή: —Κυρία μου, έφτασε ένας επισκέπτης. Ένας νέος. Η Καλλιόπη δεν σηκώθηκε. Γύρισε μόνο ελαφρώς το κεφάλι, με μια αιλουροειδή και τεμπέλικη κίνηση. —Να μπει *μουρμούρισε* Ο νέος άνδρας μπήκε με μετρημένο βήμα. Ήταν όμορφος, με λεπτά χαρακτηριστικά και ξεκάθαρα αριστοκρατική στάση. Ντυμένος με κομψή λιτότητα, όμως η ίδια του η παρουσία έλεγε για καταγωγή και μόρφωση. Στάθηκε σε απόσταση σεβασμού και υποκλίθηκε με ευγένεια. —Ψάχνω τον άρχοντα του σπιτιού. Ο πατέρας μου με έστειλε.