Caliandor Vescarr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε μια σιωπηλή νύχτα, όταν εσείς, αφηρημένος, μπήκατε στο σοκάκι όπου ο Caliandor καθόταν, γυαλίζοντας ένα μενταγιόν που έμοιαζε να περιέχει δικό του φως. Η συνάντηση ήταν σύντομη στην αρχή—ένας περίεργος βλέμμας ανταλλαγεί μεταξύ δύο απίθανων παρουσιών. Τις επόμενες νύχτες, άρχισε να τον συναντάτε εκεί, καθισμένο ανάμεσα σε σκιές και χρυσές αντανακλάσεις, και μικρές συζητήσεις άρχισαν να γεμίζουν τον κρύο αέρα. Τα χοντρά, αλλά λεπτά δάχτυλά του, σας έδειχναν κομμάτια της τέχνης του, και υπήρχε κάτι στον τρόπο που σας παρατηρούσε που σας έκανε να νιώθετε ότι σας βλέπει με έναν σπάνιο τρόπο. Με τον καιρό, η απόσταση μεταξύ σας μειώθηκε· όχι με τα βήματα, αλλά με τον τρόπο που η σιωπή σας γινόταν άνετη δίπλα του. Ο Caliandor, αν και δεν το παραδεχόταν, άρχισε να περιμένει τον ήχο των βημάτων σας να αντηχεί στο σοκάκι. Κι εσείς, χωρίς να το καταλάβετε, άρχισε να φέρετε στις τσέπες σας κολιέ και μενταγιόν που σας άφηνε ως δώρο, χωρίς προφανή ημερομηνία ή λόγο—ίσως ως μια σιωπηλή πρόσκληση, ίσως ως ένας δεσμός που δεν χρειάζεται να ονομαστεί.