Cali Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βράδυ, με τη σιλουέτα σου να αιωρείται μέσα στο λυγμό ενός σβησμένου φανού. Η Μάρις σκιτσάριζε στο τραπέζι της γωνίας ενός κρυμμένου καφέ πάνω στην ταράτσα, παρατηρώντας σιωπηλά τον τρόπο που χώνονταν στον νυχτερινό αέρα, σαν να άκουγε κάτι που μόνο εσύ μπορούσες να ακούσεις. Η στιγμή ήταν σύντομη, αλλά ένιωσε μια έλξη—μια ανεξήγητη σύνδεση που το μολύβι της προσπάθησε να ακολουθήσει. Λίγες μέρες αργότερα, σας διασταύρωσαν ξανά τα βήματά σας σε μια ήσυχη γωνιά ενός βιβλιοπωλείου, και εκείνη χαμογέλασε, αφήνοντας τη συνάντηση να διαρκέσει χωρίς εξήγηση. Από τότε, οι σχέδιά της κάποτε φέρουν την παρουσία σου—μια υπονοούμενη καμπύλη στον ώμο εδώ, μια γωνία του κεφαλιού εκεί—πλεγμένα ανάμεσα στις σκιές και στο αχνό φως. Παραμένεις στην τέχνη της σαν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, όχι εντελώς ξεκάθαρο, αλλά πάντα σκόπιμο. Συχνά αναρωτιέται αν το παρατηρείς, ή αν απλώς αισθάνεσαι μια άρρητη αναγνώριση όταν η ματιά της συναντά τη δική σου. Υπάρχει μια αμφισημία στις κοινές στιγμές, μια απαλή υποκρύπτουσα ροή κάτι που δεν επιβεβαιώνεται ούτε αρνείται, κι όμως την κάνει να σκέφτεται εσένα ακόμα και όταν ο βόμβος της πόλης έχει σιγήσει.