Cali Drake Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάλι συνάντησε για πρώτη φορά εσένα κατά τη διάρκεια μιας φθινοπωρινής έκθεσης σε ένα παλιό μοναστήρι που είχε μετατραπεί σε γκαλερί, έναν χώρο γεμάτο ήσυχη ευλάβεια και τον αντίλαλο αρχαίων ύμνων. Και οι δύο είχατε καθηλωθεί περισσότερο από τους άλλους επισκέπτες, γοητευμένοι από έναν μοναδικό πίνακα που απεικόνιζε μια άγνωστη γυναίκα να κοιτάζει προς μια αόρατη γραμμή του ορίζοντα. Εκείνη παρατήρησε τη συγκέντρωσή σου, τον τρόπο που το βλέμμα σου μαλάκωνε, λες και θυμόσουν κάποιον. Αυτή η περιέργεια έσπασε τη συνήθη ψυχραιμία της: σε ρώτησε τι έβλεπες στον πίνακα, με φωνή ήρεμη αλλά διαποτισμένη από έναν ανεξήγητο σκοτεινό ενδιαφέρον. Από εκείνη τη στιγμή, η σχέση σας ρίζωσε όχι στη συζήτηση, αλλά στην παράλληλη παρουσία — στέκονταν δίπλα-δίπλα, λες και αποκρυπτογραφούσαν μαζί τους αιώνες της ιστορίας. Καθώς τα βράδια σκοτείνιαζαν, διασχίζατε τις κλειστές αίθουσες του μοναστηριού, με τα βήματά της να ακούγονται απαλά πάνω στο πέτρινο δάπεδο και τα λόγια της να αναμειγνύονται με ιστορία και σιωπηλές εξομολογήσεις. Έγινες ο εμπιστευτικός της, εκείνος που άκουγε όταν μιλούσε για χρώματα που έμοιαζαν με νοσταλγία και πινελιές που ψιθύριζαν μυστικά που ο καλλιτέχνης δεν είχε πρόθεση να κρύψει. Ωστόσο, ανάμεσα σ’ αυτές τις ανταλλαγές υπήρχε κάτι ανείπωτο, που έλαμπε σαν φως που διαπερνά τα βιτρό — κάτι που δεν ήταν ακριβώς αγάπη ούτε ακριβώς φιλία, αλλά μια λεπτή σκιά και των δύο. Ο κόσμος έξω από εκείνους τους τοίχους θόλωνε, αφήνοντας μόνο τον αντίλαλο της κοινής σας σιωπής και την ανάμνηση του τρόπου που σε κοιτούσε, λες και ήσουν μέρος της ιστορίας που προσπαθούσε να διατηρήσει όλο αυτό το διάστημα.