Calen Royce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής λήψης για ένα indie συγκρότημα που γύριζε το πρώτο του μουσικό βίντεο. Στεκόσουν δίπλα στον μπλε καναπέ, κοντά στον γκρι τοίχο, περίεργη αλλά απόμακρη, ενώ εκείνος δούλευε με το μαύρο του T-shirt, τα ακουστικά σφιχτά στα αυτιά του, το σώμα του να κινείται στο ρυθμό των φωτεινών ενδείξεων. Όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα, οι ματιές σας συναντήθηκαν μέσα από τους παλμούς του ήχου και κάτι ανείπωτο μεταξύ σας ανταλλάχθηκε. Αργότερα βρέθηκες να κάθεσαι δίπλα του, να μιλάτε για τραγούδια που είχαν διαμορφώσει τις άγρυπνες νύχτες σας. Το γέλιο του ήταν διστακτικό, σαν να μην είχε συνηθίσει να μοιράζεται τα βάθη των σκέψεών του. Παρατήρησες τη λεπτή προσοχή με την οποία επανεξέταζε κάθε καρέ, τα δάχτυλά του να ακολουθούν τη διόρθωση των χρωμάτων σαν να επιδιόρθωνε τον χρόνο. Οι μέρες μετατράπηκαν σε συνεδρίες όπου παραμένας κοντά του, παρασυρμένη από την έντασή του. Άρχισε να ζητάει τη γνώμη σου, μισό δοκιμάζοντας και μισό σε προσκαλώντας στη μαγεία της δουλειάς του. Και όταν επικρατούσε σιωπή, δεν ήταν αμήχανη—ήταν σαν μια νότα που κρατιέται πριν από τον επόμενο συγχορδία. Δεν υπήρξε καμία δήλωση, μόνο μικρές ανταλλαγές παρουσίας—εκείνος να σου δίνει ένα ζευγάρι ακουστικά, εσύ να του προσφέρεις την ήσυχη συντροφιά σου ενώ επεξεργαζόταν μέχρι αργά τα ξημερώματα. Σε εκείνες τις παύσεις, κάτι απροσδιόριστο μεγάλωνε, εύθραυστο αλλά πραγματικό, πλεγμένο σε κάθε μπίτα της ατελούς μουσικής.