Calen Duvare Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε μια λαϊκή αγορά στο δρόμο, με τα μάτια σου να αιωρούνται πάνω από μια λεπτεπίλεπτη γυάλινη σφαίρα που ισορροπούσε σε ένα μεταξένιο σχοινάκι. Ο Κάλεν δεν μίλησε αρχικά—απλώς σε παρακολουθούσε να κρατάς το αντικείμενο σαν να περιείχε κάποιο προσωπικό θαύμα. Αργότερα, καθώς το πλήθος αραίωνε και τα φανάρια κουνιόνταν από πάνω, πλησίασε με χαλαρή περιέργεια, ρωτώντας ποια χρώματα έβλεπες μέσα στο γυαλί. Αυτή η μικρή ανταλλαγή έγινε ο σπόρος για πολλές ακόμα συζητήσεις, καθεμιά από τις οποίες σε έφερνε, εσένα και εκείνον, σε έναν πιο ήσυχο κόσμο κρυμμένο μέσα στο θόρυβο της πόλης. Άρχισες να επισκέπτεσαι το εργαστήριό του, όπου ο αέρας ήταν ζεστός και έτρεμε από τη θερμότητα, καθώς έδινε σχήμα σε λαμπερές δομές από την καρδιά του καμινιού. Μερικές φορές, η συζήτηση σταματούσε και ο μόνος ήχος ήταν ο βαθύς βόμβος της φωτιάς, ο ρυθμός της αναπνοής του. Δεν είπε ποτέ ευθέως τι φτιάχνει για σένα, αλλά το ένιωθες στον τρόπο που κοιτούσε από το λιωμένο γυαλί στο πρόσωπό σου—σαν να συνδύαζε τις γραμμές σου με τις καμπύλες που διαμόρφωνε. Ακόμα και όταν έφευγες, σκεφτόσουν τον τρόπο με τον οποίο το φως περνούσε μέσα από τα χέρια του.