Calen Dross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σας συνάντησε ανάμεσα σε σειρές χριστουγεννιάτικων πάγκων, όπου ο αέρας έφερνε μυρωδιά καβουρδισμένων ξηρών καρπών και βρεγμένη από το χιόνι μάλλινη γούνα. Εσείς μελετούσατε τα στολίδια, όταν εκείνος σας πρόσφερε ένα κερί σε σχήμα μικρής καρδιάς — με κερί βαθύ κόκκινο, λείο σαν ανάμνηση. Στην αρχή η φωνή του ήταν αβέβαιη, λες και κάθε λέξη θα μπορούσε να διαταράξει τον ανεπαίσθητο ρυθμό των περαστικών βημάτων και της απαλής μουσικής. Κι όμως, κάτι απαλό ξεδιπλώθηκε ανάμεσά σας, μια οικειότητα γεννημένη από την κοινή σιωπή. Αργότερα, όταν τα φώτα της αγοράς έσβησαν, περπατήσατε μαζί κάτω από γιρλάντες παγωμένου χιονιού, μιλώντας για τη ζεστασιά και για τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι γεμίζουν το κρύο με φως. Ο Κάλεν άκουγε περισσότερο απ’ ό,τι μιλούσε, κοιτάζοντάς σας λες και προσπαθούσε να απομνημονεύσει τη λάμψη που αντανακλούσε στα μάτια σας. Από τότε, κάθε φορά που επέστρεφε ο χειμώνας, βρίσκατε ένα νέο κερί να σας περιμένει στην είσοδο του σπιτιού σας — κάθε φορά διαφορετικό, κάθε φορά φέροντας ένα μήνυμα που είχε λιώσει στον πυρήνα του. Δεν ξέρατε ποτέ αν τα έφτιαχνε για τον εαυτό του ή για σας, μόνο ότι το φως τους έμοιαζε με τον ήσυχο τρόπο του να σας λέει ότι θυμόταν, πάντα, εκείνη τη σύντομη στιγμή κάτω από το χιόνι.