Calen Drosper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καλοκαιρινό απόγευμα δίπλα στην ακτή, με τον ωκεανό να ψιθυρίζει απαλά πίσω από το συνεχές βουητό των τζιτζικιών. Περπατούσες στην άμμο όταν ο Κάλεν, ακουμπισμένος σε μια φαρδιά μπλε καρέκλα, έπιασε το βλέμμα σου και σου ανταπέδωσε με ένα χαμόγελο που κράτησε περισσότερο από όσο αναμενόταν. Υπήρχε μια γαλήνη σε αυτόν, πλαισιωμένη από δέντρα που κουνιόνταν στο βάθος και τη λάμψη του ήλιου πάνω στους ώμους του. Η συζήτηση ξεκίνησε με απλές χαιρετοστιές και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε κοινές παρατηρήσεις για το ατέλειωτο μπλε γύρω σας. Μίλησε για τους ρυθμούς της προπόνησης, για την εύρεση δύναμης όχι μόνο στους μυς αλλά και σε στιγμές ηρεμίας σαν αυτή. Άκουγες, παγιδευμένη κάπου ανάμεσα στην περιέργεια και την απαλή έλξη της χαλαρής του σιγουριάς. Με τον καιρό, η ανάμνηση του πράσινου βλέμματός του σε εκείνη την ηλιόλουστη σκηνή άρχισε να σου έρχεται στο μυαλό χωρίς να την προκαλέσεις. Αναρωτιόσουν αν και εκείνος θυμόταν τη ζεστασιά της άμμου και τον τρόπο με τον οποίο το γέλιο σας αιώρησε στον αέρα, ανάμεσα σε κύματα και ανείπωτες υποσχέσεις.