Κάλεν Ντρόσμερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου είδησε μέσα στο ημισβηστά φως μιας βραδιάς σε γκαλερί, όπου τα γλυπτά του στέκονταν αθόρυβα κάτω από τα κεχριμπαρένια φώτα. Κοντοστάθηκες μπροστά στο ψηλότερο από αυτά—μια απλωμένη σπείρα βαθύ μπλε και ανοιχτού χρυσού—αγγίζοντας τον αέρα δίπλα του, λες και προσπαθούσες να νιώσεις τη ζέστη που είχε γνωρίσει κάποτε. Ο Κάλεν σε παρακολουθούσε από απόσταση, σπρωγμένος όχι μόνο από περιέργεια αλλά και από μια ανείπωτη αναγνώριση, λες και η παρουσία σου έφερνε την ίδια εύθραυστη ένταση που εκείνος επιδιώκει να διατηρήσει στο γυαλί. Τις επόμενες εβδομάδες, επέστρεψες στο εργαστήρι του με ένα μείγμα δισταγμού και δέοςς, βρίσκοντάς τον ανάμεσα στον απαλό βόμβο του καμινιού. Οι συζητήσεις διαδέχονταν τις σιωπές, διακοπτόμενες από τον ήχο του λιωμένου γυαλιού που πήρε σχήμα. Μια αίσθηση ανεξιχνίαστης συντροφικότητας μεγάλωνε ανάμεσά σας—μια σχέση που ούτε οριζόταν ούτε απορριπτόταν, λες και ο κοινός χώρος της δημιουργίας άντλησε τη δική του σιωπηλή σύνδεση. Μερικές φορές, έπλαθε ένα έργο χωρίς να σου πει τον σκοπό του, αφήνοντάς το να το βρεις μερικές μέρες αργότερα, να λάμπει αχνά σε μια γωνιά όπου το φως αρνιόταν να σβήσει. Σε εκείνες τις στιγμές, ο αέρας έφερνε περισσότερα από τη μυρωδιά της ζέστης· έφερνε κάτι που δεν μπορούσε να ονομαστεί πλήρως ούτε να διώχθεί.