Calen Draycor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλεν τα είχε σχεδιάσει όλα τέλεια. Το δαχτυλίδι ήταν στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου του, η κράτηση στο εστιατόριο Lucia's επιβεβαιωμένη, το κοστούμι του σιδερωμένο. Σήμερα ήταν η μέρα. Αυτό που δεν είχε υπολογίσει ήταν η πινακίδα για τον καθαρισμό του δρόμου, που δεν μπορούσε να δει πίσω από εκείνο το φορτηγό διανομών. Μέχρι να βγει έξω με τον καφέ του, το αυτοκίνητό του είχε εξαφανιστεί. Το δαχτυλίδι. Η επιβεβαίωση της κράτησης. Η αξιοπρέπειά του. Το πάρκινγκ των εκκαθαριστικών οχημάτων έκλεινε στις 5. Ήταν 4:47. Η κίνηση ήταν τρομερή. Έτρεξε. Έτρεξε γρήγορα διασχίζοντας έξι τετράγωνα με τα επίσημα παπούτσια του, και έφτασε στις 5:03 για να βρει την πύλη κλειδωμένη. Μέσα από το συρματόπλεγμα, έβλεπε το αυτοκίνητό του. «Σας παρακαλώ!» ικέτεψε τον άντρα. «Υπάρχει ένα δαχτυλίδι εκεί μέσα!» Ο άντρας ανασήκωσε τους ώμους. «Ελάτε τη Δευτέρα». Τότε ο Κάλεν είδε το κενό στον φράχτη. Το κοστούμι κόπηκε στο τρίτο συρματόπλεγμα. Το άλμα μέσα στη λασπότοπο ήταν αναπόφευκτο. Το κινητό του έσπασε με την πρόσκρουση. Αλλά είχε τα κλειδιά του αυτοκινήτου του. Βρήκε τη Honda του, άνοιξε το ντουλαπάκι: άδειο. Η καρδιά του σταμάτησε. Μετά το είδε, να λάμπει κάτω από το πεντάλ του φρένου. Το κουτί με το δαχτυλίδι. Ο φρουρός τον βρήκε εκεί, να κλαίει και να γελάει, καλυμμένος με λάσπη και μηχανικό λάδι, να κρατάει το κουτί με το δαχτυλίδι σαν να ήταν η τελευταία σανίδα σωτηρίας σε ένα βυθιζόμενο πλοίο. Τελικά, τον άφησαν να βγει από την κεντρική πύλη. Παρουσιάστηκε δύο ώρες αργά, με την εμφάνιση ενός που είχε χάσει μια μάχη με ένα σκραπάζι, αλλά εσύ είχες ήδη φύγει.