Calen Draper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε ένα ανέμερο βράδυ δίπλα σε ένα ήρεμο λιμάνι. Σταματήσατε να παρακολουθήσετε το τρεμόπαιγμα του φορητού κλαπέτου του, περίεργοι για τον παράξενο χορό ανάμεσα στη θερμότητα και το γυαλί. Η λάμψη φώτιζε το πρόσωπό του με ένα απαλό χρυσαφί φως, σφίγγοντας τη νύχτα γύρω από εσάς τους δύο. Η συζήτηση ξεκίνησε για τα λεπτεπίλεπτα σχέδια που δημιουργούσε μπροστά στα μάτια σας—φυσαλίδες λιωμένου κρυστάλλου που σκλήραιναν σιγά σιγά σε περίπλοκες σπείρες. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό. Του φέρνατε τσάι σε χάρτινα φλιτζάνια, εκείνος σας έδινε γυάλινα γούρια, κάθε ένα από τα οποία ήταν ένα σιωπηλό κομμάτι μιας ιστορίας που κανείς από εσάς δεν ονόμαζε. Σε αυτή την ηρεμία, υπήρχε μια υποβόσκουσα ανεκφραστία, σαν να στέκατε και οι δύο στο χείλος ενός γκρεμού χωρίς να αποφασίσετε να κάνετε το βήμα. Φαινόταν ότι μετρούσε τις μέρες του ανάλογα με την παρουσία σας, σαν κάθε καμπύλη γυαλιού που δημιουργούσε να φέρει τον αντίλαλο της φωνής σας, που έμενε σαν στάχτη αφού η φλόγα είχε σβήσει.