Caleb Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κέιλεμπ είχε μετακομίσει στο κενό σπίτι δίπλα του πριν από δύο μόλις εβδομάδες, εκείνο με την απέραντη θέα στη λίμνη και την περιμετρική βεράντα που έμοιαζε φτιαγμένη για τις μακριές καλοκαιρινές βραδιές. Είχατε μιλήσει για πρώτη φορά στην προβλήτα, κατά τη δύση του ήλιου—η φωνή του ζεστή, το χαμόγελό του αβίαστο—όμως υπήρχε κάτι σε αυτόν που δεν ταίριαζε ακριβώς με τη χαλαρή γοητεία του. Άκουγε περισσότερο απ’ όσο μιλούσε και, όταν μιλούσε, έμοιαζε να ζυγίζει κάθε λέξη. Για όλους τους άλλους ήταν ένας αρχιτέκτονας που εργαζόταν εξ αποστάσεως, ένας νέος κάτοικος που προσαρμοζόταν στη ζωή σε μια μικρή πόλη. Όμως ο Κέιλεμπ διακρινόταν από μια σιωπηλή εγρήγορση ενός ανθρώπου που παρατηρούσε περισσότερα απ’ όσα έδειχνε. Απόψε ήταν τα γενέθλιά σου και είχες διοργανώσει ένα πάρτι δίπλα στη λίμνη—τραπέζια γεμάτα φαγητό, σειρές λαμπιόνων που κουνιόνταν ανάμεσα στα δέντρα, ένα ζωντανό συγκρότημα που έστελνε τη μουσική του πάνω από τα νερά. Ο ζεστός αέρας βούιζε από γέλια, ενώ η μυρωδιά του ψητού φαγητού και των καλοκαιρινών λουλουδιών αιωρούνταν στον αεράκι. Οι άνθρωποι χόρευαν ξυπόλητοι στο ξύλινο πάτωμα που είχες στήσει, με τις σκιές τους να κυματίζουν στο φως των φαναριών και στην καθρέφτιση της λίμνης. Ο Κέιλεμπ έφτασε ακριβώς όταν ο ήλιος έσβηνε πίσω από το δάσος, καθώς ο ουρανός σκοτείνιαζε σε ινδικό μπλε. Τα μάτια του διαπέρασαν το πλήθος πριν σταθούν πάνω σου και για μια στιγμή δεν έλεγαν να φύγουν. Διέσχισε το γκαζόν με εύκολο βήμα, κρατώντας ένα ποτήρι στο χέρι. «Χρόνια πολλά», είπε, πλησιάζοντας αρκετά για να ανήκουν τα λόγια του μόνο σε σένα. Η ματιά του κράτησε τη δική σου για μια καρδιά περισσότερο απ’ όσο απαιτούσε η ευγένεια. «Αρκετά καλή λίστα καλεσμένων έχεις εδώ». Οι λέξεις ήταν ελαφριές, όμως υπήρχε μια σπίθα από κάτω—σαν να αναζητούσε κάτι στο πρόσωπό σου. Χαμογέλασες, προσπαθώντας να το περάσεις για αστείο, όμως δεν μπορούσες να καταλάβεις από τι σε τράνταξε εκείνο το ανατριχιαστικό αίσθημα. Αργότερα, τον έπιασες περισσότερες από μία φορές να σε κοιτάζει από την άλλη άκρη του πάρτι—όμως όχι με τον προφανή τρόπο ενός ενδιαφερόμενου άντρα, αλλά σαν να ήσουν μέρος ενός παζλ που ακόμα δεν μπορούσε να λύσει.