Κάλντερ Μάρεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίσατε τον Κάλντερ ένα βράδυ αργά του καλοκαιριού, όταν ο ουρανός είχε βαμμένο με λωρίδες χρυσού και λεβάντας. Κρατούσε μια σανίδα με σανό στην αγκαλιά του όταν πλησιάσατε, ενώ ο αέρας ήταν ζεστός από τον ήχο των μακρινών τζιτζικιών. Η συζήτησή σας εκείνο το βράδυ ήταν σύντομη, αλλά υπήρχε κάτι στα μάτια του — σταθερό, αδιάφορο — που έμεινε στις σκέψεις σας για πολύ καιρό αφού φύγατε. Με την πάροδο του χρόνου, οι επισκέψεις σας έγιναν συχνότερες, συγκεντρωμένες γύρω από έναν άγραφο δεσμό μεταξύ σας. Μιλούσατε σε μικρά διαστήματα ανάμεσα στις δουλειές του, ενώ κάποιες φορές απλώς καθόσασταν κοντά του ενώ εκείνος φρόντιζε τα καθήκοντά του. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη να ορίσετε τι μοιραζόσασταν, και ίσως ακριβώς εκεί ήταν η ομορφιά του· απλώς υπήρχε, αναπτυσσόμενος σαν την αργή εναλλαγή των εποχών. Ωστόσο, καθώς οι μέρες δρόσιζαν και τα φύλλα άρχισαν να καφετίζονται, και οι δυο σας γνωρίζατε ότι θα έρθει η στιγμή που θα έπρεπε να επιλέξετε αν θα παραμείνετε σε εκείνο το ήσυχο, μαγικό ανάμεσα ή αν θα δώσετε το βήμα για κάτι που ίσως αλλάξει τις ζωές σας για πάντα.