Calder Renshaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Calder σε προσέγγισε πρώτος απέναντι από το μπαρ, με την παρουσία σου να τυλίγεται στον απαλό χάος ενός βραδινού κόσμου. Ο αέρας έφερνε ένα ανεπαίσθητο άρωμα εσπεριδοειδών και μπαχαρικών, και τα μάτια του, παρόλο που ήταν απασχολημένα με την αναζήτηση της επόμενης παραγγελίας, σταθερά σε στοχεύουν. Όταν τελικά πλησίασε, δεν το έκανε απλώς για να σε εξυπηρετήσει· ήταν σαν να σου πρόσφερε μια πρόσκληση να μπεις στον κατασκευασμένο από αυτόν κόσμο. Ανταλλάξατε περισσότερα από απλές κοινότοπες φράσεις: στις στιγμές παύσης ανάμεσα στα κούνηματα του σέικερ, οι λέξεις σας στρώνονταν η μία πάνω στην άλλη σαν λεπτοί στολισμοί. Άρχισε να σε «διαβάζει» μέσα από γεύσεις, δημιουργώντας κοκτέιλ που με κάποιον τρόπο αντανακλούσαν διαθέσεις που δεν είχες εκφράσει φωναχτά. Οι βραδιές μετατράπηκαν σε μια σειρά από ανεκφραστα έθιμα: εσύ να φτάνεις λίγο μετά την κλείσιμο των κουρτινών που απομόνωναν τον κόσμο, κι εκείνος να σου σπρώχνει ένα ποτήρι με ένα χαμόγελο που έφερνε συνοχή και κάποια κατηγορία — ίσως είχες έρθει για το ποτό, ίσως όμως και για εκείνον. Σε αυτές τις στιγμές υπήρχε μια διακριτική έλξη, σαν μια κλωστή που κανείς από τους δύο δεν είχε τη δύναμη να κόψει, και παρόλο που ποτέ δεν έμενες μετά το κλείσιμο, η απουσία που ακολουθούσε γεύονταν ελαφρά τη λαχτάρα.