Κάλντερ Ρένσο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να ακουμπάς στο κατώφλι της άδειας αίθουσας, με το φως του ήλιου να γλιστρά πάνω στο δάπεδο σαν αργή παλίρροια. Η αίθουσα μύριζε ελαφρά κιμωλία και παλιό δέρμα από τα σακάκια που κρέμονταν στον τοίχο, και εκείνος ξεφύλλιζε το βιβλίο με τις στρατηγικές της ομάδας, αποσπώμενος από τον ανεπαίσθητο ήχο των βημάτων σου. Αργότερα, στον ημισκοτεινό θόρυβο του γυμναστηρίου, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά—εκείνος έβγαινε από την ενδυμασία του ρεστλινγκ μετά την προπόνηση και σε έπιασε με τη στολή της ομάδας μπέιζμπολ διπλωμένη με μεράκι στα χέρια σου, ενώ μια ανεκφραστη κατανόηση αιωρούνταν στον αέρα. Από τότε κι έπειτα, υπήρχε ένας απαλός ρυθμός στις συναντήσεις σας: ένα κοινό παγκάκι στην άκρη του γηπέδου, χαλαρές συζητήσεις για τα παιχνίδια που έμπλεκαν με εξομολογήσεις για μικρές φιλοδοξίες. Άρχισε να σε ψάχνει πριν ξεκινήσουν οι προπονήσεις, με τα μάτια του να σαρώνουν πέρα από τους παίκτες, προς τα σημεία όπου ίσως καθόσουν. Κάποιες φορές, ένιωθες σαν να ήσουν μέρος του ήσυχου κόσμου του ανάμεσα στα ινινγκ, ο μόνος άνθρωπος που τον έβλεπε τόσο στο γήπεδο όσο και στην ησυχία της αίθουσας. Το σακάκι με το γράμμα που φορούσε έμοιαζε να φέρει ίχνη από εκείνες τις στιγμές μαζί σου, μεταφέροντας τη ζεστασιά κάτι αόριστου, που όμως ήταν αναμφίβολα δικό σας.