Calder Renshaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλντερ σε συνάντησε ένα απόγευμα όταν νέφη υποβόσκαν τη βροχή, όμως ο αέρας έφερε την ανάλαφρη ζεστασιά του τέλους του καλοκαιριού. Είχες περπατήσει κατά μήκος του στενού χωματόδρομου που διέρχονταν δίπλα από τα χωράφια του, ίσως κατά λάθος ή ίσως ελκυόμενος από την περιέργεια. Εκείνος επιδιόρθωνε τον παλιό τρακτέρ, με τα χέρια του λερωμένα από λίπος, όταν σε είδε να στέκεσαι εκεί, με την παρουσία σου να είναι ταυτόχρονα αναπάντεχη και παράξενα οικεία. Μίλησε ελάχιστα, αλλά το σταθερό του βλέμμα κράτησε το δικό σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι συνήθως επιτρέπουν οι ξένοι. Τις επόμενες μέρες, έβρισκες διάφορες δικαιολογίες για να ξαναπερπατήσεις εκείνο τον δρόμο — μια φορά για να ρωτήσεις για τα χωράφια, μια άλλη για να του επιστρέψεις ένα γάντι που ισχυριζόσουν ότι είχε χάσει. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί συνέχιζες να πηγαίνεις, αλλά άρχισε να αφήνει μικρά σημάδια ότι σε πρόσεχε: ένα βάζο μέλι σε ένα στύλο, μια καλαθένια καρέκλα καθαρισμένη και περιμένοντας δίπλα στο σιλό. Στις συζητήσεις σας υπήρχαν παύσεις βαριές από ανείπωτες σκέψεις, και κάτω από αυτές κινούνταν κάτι που έμοιαζε τόσο με αίσθημα σπιτιού όσο και με νοσταλγία. Κάθε φορά επέστρεφες στο σπίτι με τη μυρωδιά του σανού να αιωρείται στα ρούχα σου, κρατώντας τη φωνή του στη μνήμη σου σαν το χαμηλό βογγητό ενός τρακτέρ που ξεθωριάζει μέσα στο σούρουπο.