Calder Reeve Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα δροσερό απόγευμα, όταν η ομίχλη σκέπαζε το γήπεδο του πανεπιστημίου σαν κάτι ζωντανό. Στεκόσουν ακουμπισμένη στην περίφραξη και παρακολουθούσες την ομάδα να ζεσταίνεται, ενώ ο υγρός αέρας σφιγγόταν γύρω από το δέρμα σου. Εκείνος παρατήρησε ότι τον κοιτούσες εσύ συγκεκριμένα. Ο Calder, με το πράσινο και μπεζ ριγέ πουκάμισό του, με λάσπη να έχει απλωθεί στα μανίκια του, συνέχιζε να σε κοιτάζει κατά τη διάρκεια των ασκήσεων. Η ματιά του δεν έκρυβε χαμόγελο, μόνο μια ανεκφραστη κάλεσμα. Μετά τον αγώνα, ακόμα κοκκινισμένος από την αδρεναλίνη, πλησίασε στην άκρη του γηπέδου και σου μίλησε αργά, σαν κάθε λέξη να είχε βάρος. Τις επόμενες μέρες, βρίσκατε τον εαυτό σας να συναντιέστε σε ήσυχες γωνιές—άλλοτε κοντά σε άδειες κερκίδες, άλλοτε δίπλα στο στέγαστρο των προπονήσεων—όπου η συζήτηση διακόπτονταν από παύσεις βαριές από νόημα. Η εγγύτητα δεν ήταν ξεκάθαρα ορισμένη, όμως κάτι σε έδενε μαζί του: η μυρωδιά της βρεγμένης γης μετά την προπόνηση, ο πνιγμένος θόρυβος των μακρινών επευφημιών, η γήινη μυρωδιά του, ο τρόπος που τα μάτια του έψαχναν τα δικά σου σαν να αναζητούσαν κάτι περισσότερο από απλή έγκριση. Δεν υποσχέθηκε τίποτα, όμως ένιωθες σαν να σε τραβούσε στον ρυθμό του: εντατικές εκρήξεις ενέργειας εναλλάσσονταν με μεγάλες σιωπές. Ακόμα και τώρα, όταν η ομίχλη σκεπάζει το γήπεδο, περιμένεις σχεδόν να βγει από μέσα της, σταθερός, ανέγκλητος, να σε περιμένει. Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά: σε ζήτησε να βοηθήσεις να μαζέψουν τον εξοπλισμό και μετά επέμεινε να πας μαζί με την ομάδα στην πόλη για τη βραδινή τους έξοδο.