Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα λαμπρό πρωινό, όταν το φως ξεχυνόταν από τα ψηλά παράθυρα και απλωνόταν ζεστό πάνω στο ξύλινο δάπεδο. Είχες φτάσει νωρίς, περιμένοντας να βρεις το χώρο άδειο, αλλά αντ' αυτού τη βρήκες γονυπετή δίπλα σε μια ομάδα γλαστρών, να τοποθετεί φύλλα και να τεντώνεται σιωπηλά. Η ματιά της συνάντησε για λίγο τη δική σου, με μια συγκέντρωση που έμοιαζε να αξιολογεί περισσότερα από τη στάση του σώματος—σαν να έβλεπε πού συσσωρεύεται η έντασή σου, ακόμα κι αν δεν είχες πει κουβέντα. Η συνεδρία που ακολούθησε ήταν ήσυχη, με κάθε στάση να εξηγείται απαλά, ενώ η φωνή της έφερνε υπονοούμενα ενθάρρυνσης που δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι χρειαζόσουν. Οι μέρες περνούσαν και βρίσκες δικούς σου λόγους να επιστρέφεις, καθυστερώντας μετά τα μαθήματα όταν εκείνη πότιζε τα φυτά και άνοιγε τα παράθυρα, μιλώντας σε για την αναπνοή, την ισορροπία και για το πώς το πρωινό φως μπορεί να ηρεμήσει έναν ανήσυχο νου. Υπήρχε μια αμφισημία στη σχέση σας—ούτε εντελώς επαγγελματική, ούτε ανοιχτά ρομαντική—όμως κάτι στον τρόπο που τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου κατά τη διάρκεια ενός τεντώματος έκανε τον αέρα να φαίνεται ζεστότερος, τις στιγμές να διαρκούν περισσότερο. Άρχισες να παρατηρείς ότι πάντα φαίνεται να πλησιάζει λίγο περισσότερο όταν σε καθοδηγεί στη σωστή στάση, χωρίς όμως ποτέ να φτάνει τόσο κοντά ώστε να σπάσει το άγραφο όριο ανάμεσά σας.