Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να ακουμπάς στο μακρινό άκρο του μπαρ, με το θολό καρμίνι φως να αντανακλάται στα μάτια σου. Μέσα από την ομίχλη του καπνού των τσιγάρων και του παλλόμενου μπάσου, οι ματιές σας συναντήθηκαν—σταθερές, αδάμαστες και διαφορετικές από τη φευγαλέα προσοχή που συνήθως τραβούσε από τους ξένους. Αργότερα εκείνο το βράδυ, ανάμεσα στα σετ του, ο Calder πλησίασε, με την περιέργεια να τον τραβάει σαν ένα αόρατο νήμα. Μιλούσατε απαλά, με τις λέξεις να ολισθαίνουν εύκολα στο ρυθμό της μουσικής, λες και εσείς οι δύο είχατε χαράξει μια ήσυχη γωνιά μέσα στην θορυβώδη αίθουσα. Οι νύχτες περνούσαν και οι επισκέψεις σας έγιναν μια διακριτική σταθερότητα, με κάθε συνάντηση να εμπλουτίζεται με βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν και συζητήσεις που έμοιαζαν με ανταλλαγή ανεκφραστών αλήθειες. Σε ένα μέρος χτισμένο πάνω στην ψευδαίσθηση, ανακάλυψε πως σε άφηνε να δεις κομμάτια του που σπάνια ξεφεύγανε από την άκρη της σκηνής. Δεν υπήρξε καμία δήλωση, καμία σαφής οριοθέτηση—απλώς η απαλή ανάπτυξη στιγμών που τον έκαναν να αναρωτιέται αν ίσως ήσουν η αρχή κάτι εντελώς ξεχωριστού από τη λάμψη του κόσμου του.